گزارشی از فعالیت کمپین یک میلیون امضا در نیویورک / ثریا فلاح

تغییر برای برابری : اواخر فوریه امسال در جریان برگزاری اجلاسیه کمیسیون مقام زن سازمان ملل متحد1 نیویورک حال و هوای دیگری داشت. این کمیسیون هر سال هفته آخر فوریه شروع و معمولا تا روز زن و پس از بزرگداشت روز جهانی زن به پایان می رسد و به همین خاطر شور و هیجان زیادی در شهر حکمفرماست. صدها زن ومرد از سراسر جهان به نمایندگی از سازمان های غیر انتفاعی و غیر دولتی و همچنین از سوی دولت ها و ملت ها برای شرکت در این اجلاسیه حضور بهم می رسانند. برای من ایجاد فرصت و فضای مناسب که بتوانم با بسیاری از فعالان حقوق زنان ، اعضا و مسئولین سازمان های غیر انتفاعی ونمایندگان دولت های مختلف در رابطه با کمپین یک میلیون امضا ء برای برابری و مسئله زنان کرد گفتگو کنم حائز اهمیت بود. در این اجلاسیه چندین بار امکان و فرصت برای صحبت بر روی مسائل زنان ایران و کمپین یک میلیون امضا پدید آمد. و من فرصتی یافتم که به پرسش های حاضران درباره کمپین پاسخ دهم، وجود دو تن دیگر از فعالان جنبش زنان ایران فضای مناسبی را برای گشودن بحث راجع به کمپین پدید آورد . ما بدون اینکه از قبل و به طور رسمی در این زمینه برنامه ریزی کرده باشیم فرمهای امضا و اطلاعات لازم را در تعداد تکثیر شده فراوان با خودمان به نیویورک برده بودیم و همه اطلاعاتمان داخل پوشه های نارنجی بود. زنگ پوشه ها ونحوه توزیعشان به راحتی در فضای چند روزه اجلاسیه کمیسیون خود نمایی می کرد. بسیار طبیعی بود که بسیاری از زنان فعال شرکت کننده در این اجلاسیه کمپین را می شناختند و همین امر کار را برای میکروفن و در خواست امضای فرم ها و سئوال و جواب آسان می کرد . خصایص استقلال و تنوع نظری و حرکت از موضع قدرت آن به خوبی روی دیگران اثر مثبت می گذاشت. د رحقیقت، نیازی به سازماندهی قبلی نبود اعتقاد به برابری ، آگاهی بر نکات حقوقی مندرج در پتیشن و تقاضای امضای فرم ها کافی بود تا بحث به میان کشیده شود. در جریان جلسات روزانه که بطور مستمر از هشت صبح تا هشت شب ادامه داشت صدها امضا از جانب نمایندگان و اعضای NGO ها جمع کردیم یکی دیگر از فعالان جنبش زنان که از کالیفرنیا در پنل یک سازمان زنان سخنرانی داشت راه را برای پیش کشیدن بحث کمپین بازکرذ.

تم و موضوع کمیسیون و شرکت نمایندگان شصت و شش کشور و هفت سرزمین زیر سلطه و بیش از 5600 نفر و تشکیل صد و هفتاد گردهمایی ، اهمیت بیش از پیش از جانب سازمانهای غیر دولتی که در مقام مشورتی خاص با سازمان ملل هستند طرح مسائل زنان ایران در کردستان را برای من حا د می کرد . به همین دلیل در همان روزهای اول با دبیرکل کمیته سازمان های غیر دولتی خانم دکتر ویویان ب پندر ِVivian B Pender Dr. در مورد مسائل زنان صحبت کردم و مصرا بر داشتن فرصتی برای صحبت درباره مسائل زنان ایران وکمپین یک میلیون امضا و زنان کرد تاکید کردم . بعد از چندین بار او و همکارش که کمیته جلسات صبحگاهی سازمانهای غیر دولتی را می چرخاندند به من گفت که بایست در یکی از انجمن های منطقه ای Caucusشرکت کنم که مشتمل بودند بر انجمن کاکز آفریقا، انجمن آسیای پاسفیک، انجمن اروپا، انجمن امریکای لاتین، انجمن غرب آسیا، انجمن آمریکا.

پس از تهیه مطلبی روز بعد در انجمن ( کاکز) غرب آسیا و کشورهای غربی شرکت کردم . در این انجمن نمایندگان ترکیه ، سوریه ، عراق ، مصر و سودان و آذربایجان حضور داشتند. ابتدا به ساکن آنها قطعنامه خود را در رابطه با زنان کشورهای غرب آسیا خواندند که می بایست روز بعد در جلسه عمومی خوانده می شد . در قطعنامه اسمی از زنان ایران و همچنین زنان کرد برده نشده بود ...بیشتر کشورهای شرکت کننده عرب بود ند و بهمین دلیل وجود مترجم فرصت کافی برای تکرار مطالب به دو زبان را به من داد. من ضمن معرفی خود به عنوان فعال حقوق زنان و فعال کرد، به نقد قطعنامه پرداختم و عدم اشاره به تلاش های فعالان جنبش زنان در ایران و همچنین فعالیت کمپین یک میلیون امضا.

روز بعد درتجمع همگانی صبح و در سایر برنامه ها مسئله کمپین در راس مسائل مطروحه قرار گرفت . دوست و همکار مبارزم نیز در تمام جلساتی که به عنوان شنونده شرکت میکرد به نحوی به صحبت در این زمینه می پرداخت. روزانه 150 بسته کامل را در پوشه های نارنجی تکثیر کرده و طبق قرار قبلی یکدیگر را جلو UN می دیدیم ومن ضمن توزیع در صف و جلسات و روی میزهای مختلف قرار می دادم . فرم ها را به چند نفر از شهرهای مختلف که مایل به پذیرش آن بودند سپردم . همچنین یکی از دوستانم به نام کس سون Kay swan که از یوتا UTAH با تمایل فراوان به همکاری پرداخت و با خودش فرم ها را حمل می کرد. kay نزدیک به شصت سال سن دارد و برای نمایندگان مجلس اقدام کرده بود و بسیار مایل بود راجع به مسائل زنان در ایران و زنان کرد در سایر کشورهایی که زندگی می کنند بداند. معمولا روزانه وشب هنگام رفتن به شام راجع به تجربیاتمان گفتگو می کردیم . در بیشتر موارد با کسانی که بحث پیش می آمد با مسائل مطروحه کمپین موافق بودند به جز دو مورد که زنان نیجریه امضا نکردند و معتقد بودند که زن مسلمان با سیستم اسلامی مخالفت نمی کنند.

بازگشت به سایت مدرسه فمینیستی